Het is stil, en dan laat ik zo tot mijn nieuwe boek klaar is. Roman, 17de eeuw. Meer zeg ik niet.


Anneloes Timmerije

door Anneloes Timmerije 01 jul, 2017
‘Spui 13’, mijn nieuwste verhaal, schreef ik voor Amsterdam Noir (Ambo Anthos), een bundel gitzwarte Amsterdamse verhalen bezorgd door René Appel en Josh Pachter. De Nederlandse editie verschijnt volgend voorjaar, de Engelse (Akashic Books, New York) in de herfst van 2018. Andere verhalen in Amsterdam Noir van (o.a.) Mensje van Keulen, Hannah Bervoets, Herman Koch, Simon de Waal en Abdelkader Benali.
door Anneloes Timmerije 01 feb, 2017
Op 7 februari 2017 overleed Anneke van Loggem op 93-jarige leeftijd. Wie haar ontmoette, was onder de indruk. Kijk hoe zij in ons leven kwam.
https://dewerelddraaitdoor.bnnvara.nl/media/323926
https://www.volkskrant.nl/boeken/onwankelbare-liefde-in-oorlogstijd-een-spectaculaire-zoektocht~a378...
door Anneloes Timmerije 01 okt, 2016
FINDING HER is de Engelse titel van Het vergeten verhaal van een onwankelbare liefde in oorlogstijd (samen met Charles den Tex). De vertaling verscheen eind 2016 bij World Editions. http://www.worldeditions.org
Meer posts

UIT DE PERS


Anneloes Timmerije

door Matthijs Sloos 02 sep, 2017
NU.nl
Door: Anne Jongeling

Fijne bundel korte verhalen met De Maupassant-achtige wendingen: onverwacht, soms neigend naar cru, soms neigend naar stout. De twaalf verhalen in de bundel van Timmerije gaan over contact tussen mensen waarna er iets gebeurt. De personages koesteren verlangens, ze hebben verwachtingen, ze stellen eisen, soms proberen ze de ander naar hun hand te zetten.
Er figureren dames in de bundel die op heren azen, er is een terminale dame, een verhaal over verzetsmensen, er zijn heren met bijzondere beroepen en opmerkelijke zintuigen, jonge mensen, oude mensen.

Humor in de stiknaden
Timmerije vindt in vrijwel elk verhaal de juiste toon om een alledaagse setting een opmerkelijk gezicht te geven, bijna als een dichter die alles in onder de zon de poëzie herkent. Met een plezierige mildheid en humor in de stiknaden penseelt ze fijnzinnige vignetten van mensen die we zouden kunnen kennen en die ons deze verhalen kunnen hebben verteld. Maar niet veel mensen beschikken over een vertelkunst waardoor hun verhaal beklijft.

Groeibriljant
Met sobere, precieze zinnen creëert ze de contouren van een dozijn kleine drama’s, en geeft de juiste dosis gegevens over achtergrond en emotie, hoe het begon en hoe het mogelijk eindigt, zodat de lezer zelf het verhaal in gedachten kan aanvullen.
Als groeibriljanten worden korte schetsen van deze levens hele levensverhalen in je hoofd, die vrijwel elke keer met een glimlach worden afgesloten en je laten mijmeren. Typisch verhalen met een pointe die je ooit nog eens doorvertelt, alsof je ze van een goede kennis hebt gehoord. Die erg mooi kan vertellen, dat zeker.
door Anneloes Timmerije 28 aug, 2017
Boekentaal
Door: Marlene Lunter

Zo iemand is Anneloes Timmerije. In 2005 debuteerde zij met de verhalenbundel Zwartzuur die menig hart stal. Het boek sleepte verschillende nominaties in de wacht en kreeg de Vrouw & Kultuur DebuutPrijs. Het is nu opnieuw uitgegeven onder de titel De plaats der dingen.
Om een onverklaarbare reden zijn verhalen minder populair bij lezers, terwijl zo’n klein afgerond geheel het mijns inziens juist heel goed kan doen in deze jachtige tijden. Misschien een reden voor Timmerije om in 2010 met de prachtige roman De grote Joseph te komen, waarin de jonge Lila na haar moeders dood ontdekt dat ze haar moeder helemaal niet kende.
Nu is daar een nieuwe verhalenbundel met de poëtische titel Slaapwandelen bij daglicht, waarin twaalf nieuwe juwelen een plaats hebben gekregen. Aan elk zou ik een uitgebreide recensie willen wijden.

Symbolisch groen
De meeste van Timmerijes personages vertonen een mankementje, staan vaak aan de zijlijn en komen door een gebeurtenis of ontmoeting op een tweesprong in hun leven.
Zo is daar in ‘Winkelwetten’ bijvoorbeeld Java Tan, een jonge caissière met Indonesische roots, die niet kan rekenen, maar wel heel goed met mensen is. Helaas waardeert manager Lex dat niet. Praatjes met klanten kosten alleen maar tijd. Java knoopt een band aan met de oude mijnheer Mus en ontdekt dat ze wat gemeen hebben. Kleuren spelen een symbolische rol in dit verhaal en vooral het groen van het eiland Java zet het meisje Java op een nieuw spoor in haar leven. Als zij aan mijnheer Mus vraagt waarom zijn kleinzoon alleen deze kleur groen in zijn schilderijen gebruikt, zegt de oude man dat kunstenaars slaapwandelaars bij daglicht zijn.

Verschillende tempo’s
In het verhaal ‘Dansen’ speelt Timmerije met tempo. Ze zet het haastige, stressvolle leven van thuiszorgster Karin af tegen dat van één van haar cliënten, mevrouw Lammers. Ritme speelt een grote rol in het linedancen dat Karin met overgave doet, maar het juiste ritme in haar werk krijgt ze maar niet onder de knie. Zoals Java zo weinig mogelijk tijd aan haar klanten mag besteden, zo rent Karin van cliënt naar cliënt en komt steeds tijd tekort. Haar tempo is mevrouw Lammers een doorn in het oog. Ze wil Karin wel eens even de tijd laten beleven. Maar mevrouw Lammers heeft nog meer plannen, en daardoor knallen twee verschillende tempo’s met kracht op elkaar.
Timmerije laat in deze twee verhalen zien dat ze een scherp oog heeft voor de moderne tijd. Dat komt ook terug in ‘Boekwinst’, waar Jan Berend de laatste boekwinkel van Nederland uitbaat. De laatste papieren boeken gaan tegen exorbitant hoge bedragen over de toonbank.

De lezer bepaalt
Behalve schilders en dansers, duiken er ook schrijvers in de verhalen op. In ‘Alle zinnen’ heeft een schrijfster zich teruggetrokken in een Zuid-Europees dorp waar ze worstelt met het einde van een verhaal. In een winkel die zo nu en dan onvindbaar is, bivakkeert Fernando, een man die zinnen verkoopt. Hem vraagt ze om raad. Enerzijds lijkt Timmerije hier uit te halen naar literatuurwetenschappers en –recensenten als ze iemand ‘goede literatuur is verontrustend’ laat zeggen. Anderzijds lijkt ze het met hen eens te zijn als Fernando zegt: ‘de lezer bepaalt of het waar is of niet’.

Inkijkje
Timmerije weet goed weg met de structuur in haar verhalen en ze treft even gemakkelijk de juiste toon bij een eenvoudig meisje, als bij een oude vrouw die het leven voor gezien houdt of bij een grootvader die vanaf gene zijde nog iets heeft op te biechten. Ook haar stijl past perfect bij haar personages en hun verhaal. Intrigerend is bijvoorbeeld de ouderwetse toon waarmee ‘Een vos voor de deur’ begint: ‘Daar heb je Herman.’
Alle verhalen geven steeds een inkijkje in het leven van de hoofdpersonages. Het is net alsof Timmerije de lezer op een willekeurig moment een leven in katapulteert en er op een schijnbaar even willekeurig moment weer uitgooit. Daarin doen de verhalen denken aan die van grootmeester Alice Munro en daardoor blijf je als lezer nog lang met de personages bezig. Want welke plannen heeft Java Tan nu precies en hoe gaat het verder met Karin? Maar daarvoor moet je je als lezer wel het rustige tempo van mevrouw Lammers aanmeten: lees een verhaal, leg het weg en slaapwandel met de personages nog een poosje bij daglicht.
door Matthijs Sloos 28 aug, 2017
Boekblad
Door Vivian de Gier

Twaalf verhalen vormen samen Slaapwandelen bij daglicht, het nieuwe boek van schrijfster Anneloes Timmerije. De verhalen cirkelen allemaal om een paar centrale thema’s: waarachtig contact tussen mensen, misverstanden en geheimen, afscheid nemen, vergankelijkheid en dood. Dat klinkt als zware kost, maar niets is minder waar. Het proza van Timmerije is kraakhelder, fris als een lentedag, waarop verwondering en nieuwe waarnemingen het bekende overstemmen.
Zo lezen we in ‘Liegen mag’ over een kleindochter die nog lange tijd gesprekken voert met haar gestorven opa – échte, niet-ingebeelde gesprekken welteverstaan. Totdat opa ineens ophoudt te praten, zonder dat ze weet waarom. Ze denkt dat het aan háár ligt dat hij langzaam in de vergetelheid verdwijnt: ‘Ik ken zijn stem nog, hoor zijn tred op het krakende parket, maar misschien kan ik volgende week niet meer zien hoe hij, net uit bed, thee zet voor oma: gestreepte pyjama vol kreukels, het witte haar warrig voor zijn ogen, doorgezakte voeten in scheefgelopen sloffen.’ In het daaropvolgende verhaal ‘Raven’ horen we achtereenvolgens het relaas van opa, die uit de doeken doet waarom het contact met zijn kleindochter verloren raakt.
Ook het ontroerende slotverhaal ‘Winkelwetten’ gaat over zo’n oprecht contact, nu tussen een caissière bij Albert Heijn en een oude klant, meneer Mus, een man met een Indisch verleden. ‘Kunstenaars zijn slaapwandelaars bij daglicht,’ zegt meneer Mus. ‘Ze leven hun dromen.’ Misschien is het wel daarom dat de tedere vertellingen in deze bundel, ondanks hun soms rauwe werkelijkheid, iets levendigs maar ook iets dromerigs over zich hebben.
Meer posts
Share by: